Platon

Platon (około 427–347 p.n.e.) był greckim filozofem związanym z Atenami, uczniem Sokratesa i nauczycielem Arystotelesa. Pochodził z rodziny arystokratycznej. Spotkanie z Sokratesem skierowało jego zainteresowania ku pytaniom o dobro, sprawiedliwość i właściwe życie. Proces oraz śmierć mistrza w 399 roku p.n.e. stały się ważnym doświadczeniem, które wpłynęło na jego ocenę ateńskiego życia politycznego i znalazło odzwierciedlenie w późniejszych pismach.

Po śmierci Sokratesa Platon podróżował, a podczas pobytów w Syrakuzach próbował zbliżyć refleksję filozoficzną do praktyki sprawowania władzy. Około 387 roku p.n.e. założył w Atenach Akademię, szkołę poświęconą badaniom i nauczaniu. Jednym z jej uczniów był Arystoteles. Platon łączył działalność nauczycielską z pisarstwem, rozwijając rozważania o poznaniu, duszy, wychowaniu oraz organizacji państwa. Zmarł w Atenach w 347 roku p.n.e.

Swoje poglądy przedstawiał przede wszystkim w dialogach, których ważnym bohaterem jest Sokrates. Do najbardziej znanych należą „Państwo”, „Uczta”, „Fedon” i „Obrona Sokratesa”. Charakterystyczna dla jego filozofii jest teoria idei, odróżniająca zmienny świat poznawany zmysłami od trwałej rzeczywistości dostępnej rozumowi. Zawarta w „Państwie” alegoria jaskini pokazuje trudność przejścia od pozorów do wiedzy. Platońskie pytania o prawdę, miłość i sprawiedliwość pozostają istotnym kontekstem dla literatury i kultury europejskiej.