Przejdź do treści
kochamjpz miłości do literatury

Smutno mi, Boże!

„Smutno mi, Boże!” Juliusza Słowackiego ma formę osobistego zwrotu do Boga. Kontemplacji piękna świata towarzyszy poczucie smutku i oddalenia, którego nie usuwa zachwyt nad otaczającą przestrzenią.

Wiersz pozwala analizować doświadczenie samotności, tęsknoty i braku trwałego miejsca na ziemi. Powracająca skarga porządkuje wypowiedź, a kontrast między harmonijnym krajobrazem a wewnętrznym stanem mówiącego odsłania trudność znalezienia ukojenia.

Utwór jako kontekst