Dwudziestolecie międzywojenne

Dwudziestolecie międzywojenne obejmuje czas od odzyskania przez Polskę niepodległości do wybuchu II wojny światowej. Nowe warunki życia publicznego zmieniały zadania literatury. Rozwijały się grupy poetyckie, czasopisma i instytucje wspierające twórczość.

W latach dwudziestych wyraźne były optymizm i fascynacja codziennością. Poeci Skamandra wprowadzali do wierszy potoczną mowę i doświadczenie zwykłego człowieka. Awangarda szukała nowych sposobów budowania obrazu oraz języka.

Lata trzydzieste przyniosły narastające poczucie kryzysu. Trudności gospodarcze i zagrożenie ze strony totalitaryzmów sprzyjały katastroficznym wizjom przyszłości. Nie oznaczało to jednak zaniku wcześniejszych nurtów ani pełnej jednorodności literatury.

Proza podejmowała kwestie psychologiczne i społeczne, a zarazem eksperymentowała z formą. Do ważnych autorów należą Zofia Nałkowska, Maria Dąbrowska, Witold Gombrowicz i Bruno Schulz. Żeromski w Przedwiośniu pytał o kierunek rozwoju odrodzonego państwa.

Czytając utwór z tego okresu, warto sprawdzić jego stosunek do tradycji i nowoczesności. Groteska, deformacja oraz niezwykła perspektywa narracji mogą ujawniać mechanizmy społeczne. Pozorna lekkość języka nie wyklucza poważnej diagnozy świata.