Jeżeli porcelana, to wyłącznie taka

„Jeżeli porcelana, to wyłącznie taka” Stanisława Barańczaka jest wierszem o nietrwałości i niepewności ludzkiego świata. Obrazy przedmiotów codziennego użytku prowadzą do refleksji nad przywiązaniem oraz złudzeniem, że coś zostało nam dane na zawsze.

Bezpośrednie zwroty i pytania podważają poczucie wygodnego zadomowienia. Utwór można czytać jako przestrogę przed uzależnianiem własnego bezpieczeństwa od rzeczy, miejsc i historycznych okoliczności, które w każdej chwili mogą ulec zmianie.