Niedźwiedź Wojtek jest głównym bohaterem książki Łukasza Wierzbickiego „Dziadek i niedźwiadek”, opartej na prawdziwych wydarzeniach z okresu II wojny światowej. To niezwykłe zwierzę, które stało się towarzyszem polskich żołnierzy z armii generała Władysława Andersa. Wojtek wyróżniał się przyjaznym usposobieniem, inteligencją, odwagą oraz ogromnym przywiązaniem do ludzi.
Charakterystyka Niedźwiadka Wojtka
Wojtek był niedźwiedziem brunatnym syryjskim, którego polscy żołnierze przygarnęli w 1942 roku w Persji. Początkowo znajdował się pod opieką miejscowego chłopca, jednak Staszek i jego kolega postanowili zabrać go ze sobą. Niedźwiadek był wówczas mały, głodny i pozbawiony matki. Żołnierze nakarmili go mlekiem i zapewnili mu schronienie w wojskowym obozie. Z czasem zwierzę stało się członkiem 22. Kompanii Zaopatrywania Artylerii. Otrzymało imię Wojciech, które zaproponował major Chełkowski.
Wygląd Wojtka zmieniał się wraz z jego dorastaniem. Początkowo był niewielkim, puszystym niedźwiadkiem o miękkim futrze, okrągłym pyszczku i dużych łapach. Z czasem wyrósł na potężne zwierzę o masywnej sylwetce, silnych kończynach i dużych pazurach. Potrafił stawać na tylnych łapach, co sprawiało, że wyglądał jeszcze okazalej. Mimo imponujących rozmiarów zachował ciekawość świata i zamiłowanie do zabawy.
Jedną z najważniejszych cech Wojtka było przyjazne i łagodne usposobienie. Niedźwiedź szybko przywiązał się do swoich opiekunów, szczególnie do Staszka. Lubił przebywać wśród ludzi i chętnie uczestniczył w codziennym życiu obozu. Często szukał bliskości żołnierzy, a nawet próbował spać razem z nimi. Pewnej nocy zajął niemal całe posłanie swojego opiekuna, zmuszając go do przeniesienia się na podłogę. Sytuacja ta pokazała, że Wojtek był bardzo towarzyski, ale nie zawsze zdawał sobie sprawę z własnych rozmiarów.
Wojtek wyróżniał się również wesołością i zamiłowaniem do zabawy. Szczególnie uwielbiał zapasy z żołnierzami, podczas których stawał na tylnych łapach i próbował siłować się z przeciwnikiem. Chętnie bawił się także z dalmatyńczykiem Chipsem, z którym biegał i tarzał się po ziemi. Niedźwiedź lubił również towarzystwo dzieci, czego dowiódł podczas wizyty w szpitalu dziecięcym. Jego obecność wzbudzała radość wśród małych pacjentów i pozwalała im na chwilę zapomnieć o cierpieniu.
Kolejną charakterystyczną cechą niedźwiedzia był ogromny apetyt. Już podczas pierwszego spotkania z żołnierzami wypił kilka butelek mleka. Później szczególnie chętnie jadł owoce i różne przysmaki otrzymywane od wojskowych. Często odwiedzał obozową kuchnię, gdzie liczył na dodatkowe porcje jedzenia. Wojtek uwielbiał także kąpiele, dlatego regularnie zaglądał do pralni prowadzonej przez panią Zosię. Podczas próby zorganizowanej przez majora Chełkowskiego połączył obie przyjemności, zabierając owoce do balii z wodą.
Ważnymi cechami Wojtka były inteligencja i ciekawość świata. Niedźwiedź szybko przystosował się do życia wśród żołnierzy, obserwował ich czynności i próbował je naśladować. Rozpoznawał znajome osoby i reagował na zachowanie opiekunów. Bywał jednak również uparty, nieposłuszny i psotny. Niejednokrotnie wymykał się żołnierzom, przewracał przedmioty i powodował zamieszanie w obozie. Jego zachowanie nie wynikało ze złośliwości, lecz z naturalnej ciekawości i zwierzęcych instynktów.
Na uwagę zasługuje także odwaga i pracowitość Wojtka. Niedźwiedź towarzyszył żołnierzom podczas działań wojennych, a szczególnie zasłużył się w czasie bitwy o Monte Cassino w maju 1944 roku. Pomagał wówczas przenosić ciężkie skrzynie z amunicją, wykorzystując swoją ogromną siłę. Jego zachowanie wzbudzało podziw wojskowych, a postać niedźwiedzia niosącego pocisk artyleryjski stała się symbolem 22. Kompanii Zaopatrywania Artylerii.
Wojtek był również wierny i bardzo przywiązany do swoich opiekunów. Wieloletnie przebywanie wśród żołnierzy sprawiło, że traktował ich jak rodzinę. Po zakończeniu wojny trafił do ogrodu zoologicznego w Edynburgu, gdzie został oddzielony od dawnych towarzyszy. Mimo upływu czasu nie zapomniał jednak o przyjaciołach. Świadczy o tym spotkanie z dziadkiem Natalki w 1960 roku. Niedźwiedź rozpoznał dawnego opiekuna i wyraźnie ożywił się na jego widok.
Wojtek łączył ogromną siłę i odwagę z łagodnością, wesołością oraz przywiązaniem do ludzi. Chociaż był dzikim zwierzęciem, potrafił nawiązać niezwykle silną więź z człowiekiem. Jego obecność pomagała żołnierzom przetrwać trudne chwile i dawała im wiele radości. Niedźwiedź stał się symbolem wierności, odwagi i przyjaźni, która przetrwała wojenne doświadczenia oraz wieloletnią rozłąkę.