„Asiunia” to powieść autorstwa Joanny Papuzińskiej, która po raz pierwszy została wydana w roku 2011. Jest ona oparta na własnych przeżyciach autorki, a jej akcję osadzono w okresie II wojny światowej. Powieść przedstawia ten konflikt z perspektywy dziecka, a dokładniej z perspektywy kilkuletniej Joanny Papuzińskiej, która opisała losy własnej rodziny w czasie okupacji. Książka to część serii Muzeum Powstania Warszawskiego i Wydawnictwa Literatura zatytułowanej „Wojny Dorosłych. Historie Dzieci”. Jest to też początek cyklu literackiego, który jest poświęcony tytułowej Asiuni. Pozycja skierowana jest przede wszystkim do najmłodszych czytelników.
Asiunia – streszczenie krótkie
Powieść ukazuje dramat II wojny światowej z perspektywy kilkuletniego dziecka. Tytułowa Asiunia nie ma pojęcia o polityce, ale wszystkie zagrożenia wojenne odbijają się na jej życiu. Dziewczynka rodzi się w roku wybuchu wojny. Początkowo jej rodzinie udaje się unikać niebezpieczeństw, ale rodzice zostają aresztowani przez Niemców, a rodzeństwo rozdzielone.
Aresztowanie rodziców sprawia, że Asiunia trafia do różnych domów zastępczych. W jednym opiekują się nią trzy starsze damy, a Asiunia zaprzyjaźnia się z Elką. Potem mieszka z ciocią Olą, zwaną Tygrysem. Ostatecznie Asiunia z braćmi trafia do babci.
Dom babci zostaje zburzony podczas nalotów, a rodzina zmuszona jest się ukrywać. Babcia wraz z dziećmi ucieka przed Niemcami i chowa się w rowie. Przez jakiś czas kryją się w piwnicy sąsiadki. Zimą rodzina ma trudności z przetrwaniem, ale ostatecznie docierają do schroniska w Stoczku, gdzie ciocia Ola opiekuje się osieroconymi dziećmi. Rodzina przeczekuje tam do końca wojny, a w końcu wraca do nich ojciec.
Asiunia – streszczenie szczegółowe
Akcja powieści rozgrywa się w okresie II wojny światowej. Główna bohaterka, Asiunia, ma zaledwie pięć lat i mieszka z rodzicami oraz rodzeństwem w okupowanej Warszawie. Jej narodziny zbiegły się z wybuchem konfliktu zbrojnego w Europie. W związku z wojną cała rodzina żyje w ciągłym stresie i niepewności, obawiając się o swoją przyszłość. Starają się unikać zwrócenia na siebie uwagi, aby nie ściągnąć na siebie niebezpieczeństwa. Rodzice dbają o bezpieczeństwo dzieci, a starszy brat Asiuni uczy ją, by pamiętała swój adres.
Pomimo ostrożności, rodzice Asiuni zostają aresztowani, co rozdziela ich z dziećmi. Asiunia trafia do różnych miejsc, w jednym z nich mieszka z trzema starszymi damami i zaprzyjaźnia się z Elką, inną małą dziewczynką. Mimo trudnych doświadczeń Asiunia znajduje osoby, które darzy sympatią, jak ciocia Ola, zwana Tygrysem, która świetnie się nią opiekuje. W końcu Asiunia trafia do babci, gdzie przebywają już jej bracia. Planują oni wrócić do Warszawy, by walczyć w powstaniu warszawskim, lecz nie udaje im się dotrzeć do stolicy. W domku babci rodzina regularnie chowa się w piwnicy podczas nalotów. Pewnego dnia babcia i Marek ratują żywność przed ostrzałem, zabierając kluski do piwnicy, co ratuje rodzinę przed stratą jedzenia.
Niemcy wkrótce przejmują teren i wyrzucają mieszkańców z domów, zmuszając ich do dołączenia do pochodu. Rodzina Asiuni ucieka i kryje się w rowie, a potem znajduje schronienie w piwnicy zaprzyjaźnionej sąsiadki. Kiedy walki się kończą, rodzina wraca do domu, ale okazuje się, że został on zniszczony. Ruiny domu wywołują u Asiuni różne fantazje, przypominając jej trolla czy innego leśnego stwora.
Nadchodzi zima, a rodzina jest pozbawiona dachu nad głową. Brakuje jedzenia, opału i ciepłych ubrań. Piją kawę z żołędzi i jedzą czarną zupę. Chłopcy chorują z powodu zimna i ciężkiej pracy, a by przetrwać, sprzedają rodzinne rzeczy. Ciocia Ola pomaga, dostarczając kaszę, ale to nie wystarcza.
Ostatecznie rodzina dociera do Stoczka, gdzie ciocia Ola prowadzi przytułek dla sierot wojennych. Tam spotykają się z wieloma dziećmi, które straciły swoich rodziców. Rodzina pozostaje w Stoczku do końca wojny i wreszcie spotyka swojego ojca, którego długo nie widzieli.