Moja piosnka II – interpretacja

Wiersz „Moja piosnka II” autorstwa Cypriana Kamila Norwida, powstał w 1854 roku w Nowym Jorku, dziesięć lat po utworze „Moja piosnka I”. Przez prawie pół wieku o jego istnieniu wiedziała tylko jedna osoba – Maria Trębicka, której to Norwid przekazał jego treść w liście. Utwór został odkryty dopiero w 1904 roku przez młodopolskiego poetę i pisarza, Zenona Przesmyckiego i opublikowany w prowadzonym przez niego czasopiśmie „Chimera”.

Coś ty Atenom zrobił, Sokratesie – interpretacja

Wiersz „Coś ty Atenom zrobił, Sokratesie” autorstwa Cypriana Kamila Norwida, powstał w styczniu 1856 roku i uważany jest za programowe, a zarazem najważniejsze dzieło tego poety. Bezpośrednią przyczyną jego powstania była śmierć przyjaciela autora, Adama Mickiewicza, w listopadzie 1955 roku, inspiracją zaś – okrzyknięcie go już dzień po śmierci najwybitniejszym polskim wieszczem. Tematem utworu jest relacja pomiędzy wybitnym, niedocenionym twórcą a społeczeństwem, które docenia go dopiero po jego odejściu.

Fortepian Szopena – interpretacja

Wiersz „Fortepian Szopena” autorstwa Cypriana Kamila Norwida, powstał na przełomie 1863 i 1864 roku. Bezpośrednim impulsem do napisania utworu było zniszczenie przez rosyjskich żołnierzy fortepianu należącego do siostry Fryderyka Chopina. Wydarzenie to przypomniało poecie o jego spotkaniu z wielkim kompozytorem w 1849 roku, a tym samym stało się inspiracją do stworzenia refleksyjnego wiersza.

Gdy tu mój trup – interpretacja

Gdy tu mój trup to jeden z utworów znajdujących się w zbiorze Liryki Lozańskie autorstwa Adama Mickiewicza. Podobnie jak pozostałe utwory z cyklu, traktuje o przemijaniu.

Rozłączenie – interpretacja

Utwór „Rozłączenie” został napisany przez Juliusza Słowackiego nad jeziorem Leman w górzystej Szwajcarii, dnia 20 lipca 1835 roku. Poeta opisuje otaczający go krajobraz, wyrażając tęsknotę za ukochaną osobą i smutek z powodu rozłąki. Chociaż początkowo sądzono, że adresatką wiersza jest przyjaciółka Słowackiego – Maria Wodzińska – więcej argumentów przemawia za tym, że podmiot liryczny (utożsamiany z poetą) zwraca się do swojej matki.

Nad wodą wielką i czystą – interpretacja

Nad wodą wielką i czystą… to jeden z utworów znajdujących się w zbiorze Liryki lozańskie autorstwa Adama Mickiewicza. Podobnie jak w pozostałych utworach w cyklu, poeta skupia się nad refleksją nad życiem i przemijaniem.

Smutno mi, Boże! – interpretacja

„Smutno mi, Boże!” to incipit (czyli początkowe wyrazy utworu niekiedy używane jako jego tytuł) wiersza Juliusza Słowackiego „Hymn o zachodzie słońca na morzu”. Wyraża on typową dla epoki romantyzmu melancholię i niezgodę na ustanowiony porządek świata. Hymn ten ma także charakter biograficzny, będąc wyrazem tęsknoty poety na emigracji za swoim ojczystym krajem.

Sonet III (Do Najświętszej Panny) – interpretacja

Interpretowany wiersz jest trzecim z cyklu „Sonetów” Mikołaja Sępa-Szarzyńskiego wydanego w ramach „Rytmy abo wiersze polskie” (1601). Znany jest także pod podtytułem „Do Najświętszej Panny”. Tekst wpisuje się w tematykę religijną. Wyjątkowość sonetu opiera się na obecności Matki Boskiej, nieobecnej w innych tekstach poety. Jest ona proszona tu o pośrednictwo w modlitwie kierowanej do Stwórcy. 

Historia – interpretacja

Wiersz ,,Historia’’ autorstwa Krzysztofa Kamila Baczyńskiego, pochodzący z tomiku ,,Wiersze wybrane’’ powstał 8 marca 1942 roku. Wpisuje się on w nurt twórczości Pokolenia Kolumbów, skupiającej się na tematach związanych z okupacją, wojną i walką. Tematyką utworu jest porównanie obecnie trwającej II Wojny Światowej do równie krwawej przeszłości ojczyzny.

Ten czas – interpretacja

Wiersz „Ten czas” został napisany przez Krzysztofa Kamila Baczyńskiego 10 września 1942 roku, kilka miesięcy po ślubie z Barbarą. Chociaż w pierwszym wersie znajduje się apostrofa do ukochanej, utwór ten nie jest erotykiem, a pesymistyczną wizją naznaczonych wojną czasów, w jakich przyszło żyć zakochanym.

Ajudah – interpretacja

Ajudah to osiemnasty, ostatni sonet z cyklu Sonety Krymskie. Wieńczy on dzieło i znacznie różni się od poprzednich utworów. Przede wszystkim podmiot liryczny w postaci wędrowca jest całkowicie odmienną osobą.