Marionetki – interpretacja

Autor: Aneta Wideł

W ostatniej zwrotce osoba mówiąca znajduje w końcu najlepszy sposób na nudę. Jest nim zapomnienie „ludzi”, a bywanie u „osób” na salonach. Podmiot liryczny oddziela w ten sposób dwie grupy społeczne, pospolitych „ludzi” od wpływowych „osób”. Z ironią stwierdza, że lekarstwo na bezczynność to właśnie przebywanie wśród elit, gdzie trzeba „Krawat mieć ślicznie zapięty”, czyli odpowiedni strój i nienaganne maniery.

To właśnie te „osoby” są tytułowymi marionetkami. Choć uważają się za lepsze od reszty społeczeństwa, tak naprawdę są zupełnie zależne zarówno od czynników zewnętrznych, jak i od tych „ludzi”. Poeta krytykuje tym samym wszechobecny konformizm, czyli porzucenie własnej tożsamości w celu uzyskania poparcia czy aprobaty ze strony otoczenia. Dopasowywanie się na siłę do innych nie przynosi pozytywnych skutków. Zastosowana przez autora ironia jest więc sygnałem, że poeta tak naprawdę nie zgadza się z opisywaną przez siebie postawą, jednocześnie zmuszając również czytelnika do refleksji nad przedstawionym tematem.

Dodaj komentarz