Cisza morska – interpretacja

Autor: Katarzyna Owczarek

Pierwszy i drugi trójwiersz są paralelne – mają podobną budowę, a porównanie polipa i hydry są kluczowe do prawidłowego zrozumienia sensu utworu. Po przeczytaniu ostatniego trójwiersza nastrój całego dzieła zmienia się diametralnie – ze spokojnego, cichego morza, przenosimy się do chaosu, jaki panuje w myślach podmiotu lirycznego, a dzięki kontrastowi ze spokojnym morzem, wczuwamy się w panujący w sercu ból. 

W sonecie Cisza morska występuje motyw podróżnika, wędrowca – homo viator. Mimo ogólnej ciszy na morzu i dobrej atmosfery wśród reszty podróżnych i załogi statku, jest on zmartwiony, w jego serce wbijane są szpony hydry – wspomnienia trudnej przeszłości. Nostalgia i ból jakie mu towarzyszą, są kontrastowe do spokoju morza i kojącego kołysania się statku. Jego tułaczka po bezkresnym morzu przynosi mu ból, mimo pozornej ucieczki przed trudami.

Dodaj komentarz