Eviva l’arte – interpretacja

Autor: Ilona Kowalska

Filozofia pesymistyczna

W Młodej Polsce królował dekadentyzm i nihilizm. Trwał wielki kryzys idei, szukano sensu ludzkiego życia i uważano, że wszelkie moralne wartości upadły. Ludzie czuli bezsilność i bezsens egzystencji, nie czuli szczęścia. Bali się radosnych chwil, uważając, że, kiedy nadejdą gorsze chwile, ich ból istnienia będzie większy. W wierszu można dopatrzeć się wpływu filozofii pesymizmu, głoszonej przez Arthura Schopenhauera, który odrzucił szczęście i dobro, a skupiał się na tęsknotach i pragnieniach niemożliwych do spełnienia. Używki i rozwiązły tryb życia były ucieczką i lekiem na ból istnienia – Weltschmerz. Według Schopenhauera świat czeka na apokalipsę, zbliża się koniec świata, upadają wartości, ludzkość dąży ku zagładzie i nie ma od tego odwrotu.

Koncepcja dualizmu

Jedynie sztuka dawała wytchnienie i odpoczynek zmęczonemu umysłowi, uwalniała od wszechogarniającej pustki. To w niej znajdowano wyzwolenie. Na przełomie XIX i XX wieku istniało twierdzenie o dualizmie sztuki i życia. Życie skupia się na pomnażaniu dóbr materialnych, zaś sztuka to praca duchowa, które oddaje hołd wyższym wartościom. To właśnie z tego rozumowania wzięło się uwielbienie dla sztuki i wywyższanie jej. Poeta, który w sferze sztuki czuje się doskonale i odbiera zasłużone laury, w zwyczajnym życiu się gubi i nie jest do niego przystosowany.

Dodaj komentarz