J. R. R. Tolkien to autor powieści zatytułowanej „Hobbit, czyli tam i z powrotem”. To dzieło należy do gatunku fantastyki, dlatego też można spotkać w nim wiele niezwykłych postaci. Jednym z najbardziej wyróżniających się bohaterów wciąż pozostaje Gollum, czyli dziwny stwór, którego hobbit Bilbo przypadkiem spotkał w jaskiniach goblinów.
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” to powieść autorstwa J. R. R. Tolkiena i opowiada ona historię wyprawy trzynastu krasnoludów i jednego hobbita do Samotnej Góry w celu odzyskania skarbu zagarniętego przez smoka Smauga. Krasnoludami dowodzi potomek dawnych królów krasnoludzkich, znany pod imieniem Thorin Dębowa Tarcza.
„Hobbit, czyli tam i z powrotem” to jedna z najpopularniejszych powieści fantasy na całym świecie. Jej autorem jest J. R. R. Tolkien, a akcja toczy się w wykreowanym przez pisarza Śródziemiu. W dziele pojawia się wiele postaci, ale jedną z najbardziej charakterystycznych spośród nich jest czarodziej o imieniu Gandalf.
J. R. R. Tolkien to jeden z najbardziej znanych twórców gatunku fantastyki na całym świecie. Zasłynął ze stworzenia ogromnego uniwersum, w którym rozgrywa się akcja trylogii „Władca pierścieni” a także powieści „Hobbit, czyli tam i z powrotem”. Dzieło to zostało wydane w roku 1937, a w pewnym momencie włączone do listy lektur szkolnych.
Spokojne życie Bilba Bagginsa w Shire. Przybycie Gandalfa do Shire i rozmowa z Bilbem. Do domu Bilba przybywają na zaproszenie Gandalfa krasnoludy. Krasnoludy wyjawiają cel swojej wizyty, jakim jest wyprawa do Samotnej Góry, gdzie mieszka Smaug – smok, który ukradł złoto krasnoludów.
Rozpoczęcia się wesela w Bronowicach pewnej listopadowej nocy. Dyskusje polityczne między gośćmi – chłopami i artystami z Krakowa. Czepiec zaskakuje Dziennikarza swoją wiedzą o światowej polityce. Zosia i Haneczka bawią się z Jaśkiem i Kasprem.
„Dziady” to jeden z najsłynniejszych utworów, które wyszły spod pióra Adama Mickiewicza. Jest to dramat podzielony na cztery części, z czego ostatnia ukazała się już po śmierci poety. Całość powstawała na przestrzeni wielu lat, od roku 1823, aż do roku 1860.
W trzeciej części „Dziadów” Adama Mickiewicza, które powstały w roku 1832 w Dreźnie, czytelnik ma do czynienia z przedstawieniem bohatera romantycznego, czyli Konrad (wcześniej znany jako Gustaw). Jest to postać wyjątkowa, wokół której rozgrywają się najważniejsze wydarzenia dramatu. Konrad przejawia cechy osobowości genialnej, jest patriotą i z jego pomocą autor przedstawia wiele ukrytych znaczeń i sensów. Konrad czasami bywa utożsamiany przez interpretatorów dzieła z samym Mickiewiczem.
Śmierć braci Zofii. Narodziny córek Wańkowicza, Krystyny i Marty. Troska rodziców o zdrowie Krysi, która często chorowała. Wizyty z Krysią u różnych lekarzy.
Ludzie przywiązują się do miejsc i wiążą z nimi swoje życie. Zakładają tam rodziny, budują społeczności, prowadzą życie kulturalne i bawią się z innymi członkami swoich społeczności. Wybrane miejsca potrafią także pozostać w ludzkiej pamięci przez długi czas, nawet gdy przestają istnieć w rzeczywistości. We wspomnieniach miejsca te wciąż są żywe, funkcjonują i można do nich wrócić w każdej chwili.
Stan wojenny, który został wprowadzony 13 grudnia 1981 roku w Polsce, był dla społeczeństwa szczególnym momentem. Wspomina się go jako jedno z najważniejszych i najbardziej tragicznych wydarzeń, jakie spotkały kraj pod koniec XX wieku. Odcisnął on trwałe piętno na historii, kulturze i sztuce, a zatem także na literaturze.
Wolność jest jedną z najważniejszych wartości dla wielu ludzi lub nawet całych społeczności. Za nią ginęły w wojnach całe armie, powstało na jej temat wiele powieści, poematów czy pieśni. Jest to także coś, co jest zazwyczaj odbierane ludziom jako pierwsze w systemach totalitarnych. Wolność jednostki jest bowiem niepożądana i zagraża władzy i jej autorytetowi.