Dramat szekspirowski został wykreowany przez Williama Szekspira. Wyróżnia się na tle wcześniejszych dramatów antycznych ze względu na odmienną formę i wykorzystanie scen drastycznych. Uznaje się go za pierwowzór dramatów antycznych. Jakie są cechy charakterystyczne dramatu szekspirowskiego? Jak wykorzystano go w literaturze?
Leopold Staff sprzeciwiając się dekadenckiej postawie charakterystycznej dla końca wieku, zadebiutował tomikiem „Sny o potędze”. Poeta natchniony filozofią Nietzschego i jego teorią „nadczłowieka” postanowił ubrać w poetycki język radykalne poglądy filozofa. W przepełnionych ideami witalistyczno-aktywistycznymi „Snach o potędze” znajduje się utwór „Kowal”, idealnie oddający nastrój całego tomu.
Imigracja jest zjawiskiem, które istnieje od początku ludzkości. Przemieszczanie się ludności wynikało z poszukiwania lepszych ziem pod uprawę, przyjaźniejszego klimatu, pracy, czy też z powodu wojen. Obecnie imigranci mieszkają w większości krajów świata. Co powinno się wiedzieć o zjawisku imigracji? Jakie są jej pozytywne i negatywne aspekty?
J. R. R. Tolkien to jeden z najbardziej znanych twórców gatunku fantastyki na całym świecie. Zasłynął ze stworzenia ogromnego uniwersum, w którym rozgrywa się akcja trylogii „Władca pierścieni” a także powieści „Hobbit, czyli tam i z powrotem”. Dzieło to zostało wydane w roku 1937, a w pewnym momencie włączone do listy lektur szkolnych.
Spokojne życie Bilba Bagginsa w Shire. Przybycie Gandalfa do Shire i rozmowa z Bilbem. Do domu Bilba przybywają na zaproszenie Gandalfa krasnoludy. Krasnoludy wyjawiają cel swojej wizyty, jakim jest wyprawa do Samotnej Góry, gdzie mieszka Smaug – smok, który ukradł złoto krasnoludów.
Styks to strumień płynący w północnej Arkadii. Spływa po skałach i wpływa do rzeki Krathis. W starożytności Grecy zauważyli, że woda w strumieniu jest trującą, co prawdopodobnie przyczyniło się do nazwania głównej rzeki Hadesu tą samą nazwą.
Porównanie homeryckie powstało dzięki Homerowi, który wykorzystał je w swoich dziełach do opisywania cech różnych postaci, rzeczy i zjawisk. Dzięki nim tworzył barwne opisy, które pozwalały jeszcze lepiej oddać odwagę antycznych herosów lub piękno kobiet.
Liryka inwokacyjna jest mniej popularna niż liryka pośrednia, jednak stanowi ważny element urozmaicający utwory. Może być stosowana w całym utworze, jak i w jego fragmencie, jak choćby „Inwokacja” w „Panu Tadeuszu” Adama Mickiewicza.
Alegorie pojawiają się często w bajkach oraz w utworach, których celem jest moralizowanie odbiorcy. Łatwo jest ją rozpoznać, choć początkowo można mylić ją z symbolem. Dzięki alegoriom wiele rzeczy można wyrazić w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości u czytelnika.
Rozpoczęcia się wesela w Bronowicach pewnej listopadowej nocy. Dyskusje polityczne między gośćmi – chłopami i artystami z Krakowa. Czepiec zaskakuje Dziennikarza swoją wiedzą o światowej polityce. Zosia i Haneczka bawią się z Jaśkiem i Kasprem.
„Dziady” to jeden z najsłynniejszych utworów, które wyszły spod pióra Adama Mickiewicza. Jest to dramat podzielony na cztery części, z czego ostatnia ukazała się już po śmierci poety. Całość powstawała na przestrzeni wielu lat, od roku 1823, aż do roku 1860.
W trzeciej części „Dziadów” Adama Mickiewicza, które powstały w roku 1832 w Dreźnie, czytelnik ma do czynienia z przedstawieniem bohatera romantycznego, czyli Konrad (wcześniej znany jako Gustaw). Jest to postać wyjątkowa, wokół której rozgrywają się najważniejsze wydarzenia dramatu. Konrad przejawia cechy osobowości genialnej, jest patriotą i z jego pomocą autor przedstawia wiele ukrytych znaczeń i sensów. Konrad czasami bywa utożsamiany przez interpretatorów dzieła z samym Mickiewiczem.