Bunt – siła destrukcyjna czy twórcza? Rozważ problem i uzasadnij swoje zdanie, odwołując się do fragmentu Antygony Sofoklesa oraz innych tekstów kultury.

Autor: Kacper Kozioł

Innym przykładem buntu – tym razem reprezentującego moc twórczą – jest Bernard Zygier, bohater powieści “Syzyfowe prace” Stefana Żeromskiego. Zygier zbuntował się przeciwko rusyfikacji, jakiej poddano go w szkole. Objawiło się to recytowaniem “Reduty Ordona” Adama Mickiewicza na lekcji polskiego, co nie było dozwolone w trakcie zaborów. Zygier nie przerwał swojej recytacji mimo widocznych protestów nauczyciela. Zbuntował się przeciwko panującym w szkole zasadom i oddał w ten sposób hołd polskiej literaturze, zakazanej przez zaborcę. Groziły mu za to poważne konsekwencje, gdyby ktoś zajrzał wówczas do klasy dowiedział się, co się w niej właśnie dzieje, lecz nie powstrzymało go to. Zygier w ten sposób wywarł korzystny wpływ na swoich kolegów z klasy, wśród których rozbudził zainteresowanie historią i literaturą polską. Przyczynił się tak do przechowywania pamięci o niej i do podtrzymywania nastrojów buntowniczych i niepodległościowych wśród swych kolegów.  

Bunt ma więc różne oblicza – czasami jest destrukcyjny, jak w przypadku Romea i Julii, czasami twórczy, jak wtedy, gdy Bernard Zygier wyrecytował przed swoimi kolegami z klasy “Redutę Ordona”. W przypadku postaci Antygony ciężko go jednoznacznie sklasyfikować – sprzeciw bohaterki przyczynił się do jej śmierci i do kilku innych osobistych tragedii, z drugiej strony dzięki temu społeczeństwo dowiedziało się, kto tak naprawdę nim rządzi. Antygona poprzez bunt przywróciła więc naturalny porządek rzeczy, czyli wyższość prawa boskiego nad ludzkim. Nie można więc definitywnie stwierdzić, jaką siłą był bunt w jej przypadku. 

Dodaj komentarz