Poświęcenie się dla idei a osobiste szczęście. W pracy odwołaj się do wybranej lektury obowiązkowej, innego utworu literackiego i wybranych kontekstów. Matura próbna 2023

W literaturze wielokrotnie można się spotkać z przedstawieniem konfliktu między osobistym szczęściem a poświęceniem się dla większej idei. Wartości te bowiem często wykluczają się ze sobą, a bohaterowie literaccy zmuszeni są do wyboru jednej z nich. W ten sposób rodzą się ich wewnętrzne konflikty, a oni sami muszą podjąć decyzję, która może zaważyć na całym ich życiu. Wielu z nich nie stać na poświęcenie się dla czegoś większego od nich, jednak zdarzają się osoby, które są w stanie poświęcić swoje osobiste szczęście dla dobra społeczności. Przykład konfliktu między tymi wartościami znaleźć można w takich dziełach jak grecki mit o Prometeuszu, „Dziady” Adama Mickiewicza, „Ludzie bezdomni” Stefana Żeromskiego czy „Odprawa posłów greckich” Jana Kochanowskiego. 

Mit o Prometeuszu opowiada o tytanie, który stworzył ludzkość. Gdy okazało się, że jest ona słaba i podatna na zranienia, Prometeusz wykradł bogom ogień, co było zakazane. Dzięki temu ludzie wzmocnili się i zaczęli rozwijać. Prometeusz jednak został ukarany za to – przykuto go do skał, a codziennie orzeł wydziobywał mu wątrobę, która później odrastała. Prometeusz był świadomy konsekwencji swojego czynu, ale zdecydował się poświęcić samego siebie dla ludzkości. Ważniejsza dla niego była idea, dzięki której ludzkość była w stanie przetrwać i rozwinąć się. Prometeusz nie zważał więc na samego siebie, gdy wiedział, że gra toczy się o większą stawkę, jaką było istnienie człowieka. 

Postawa prometejska obecna jest również w romantycznym dramacie „Dziady” autorstwa Mickiewicza. Główny bohater, Konrad, dobrowolnie poświęca swoje szczęście prywatne dla idei, jaką jest wyzwolenie narodu polskiego spod zaborów. Konrad czuje się jednostką wybitną i wybraną do tego zadania, któremu nie podoła nikt inny. W tej sytuacji odrzuca on swoje osobiste marzenia i wybory, by całe swoje życie oddać większemu celowi. Bierze na siebie odpowiedzialność za duchowe przewodnictwo narodu i za jego odkupienie. Wiąże się to z przyjęciem na siebie również cierpienia, jaki odczuwa cały naród. Konrad staje się osobą, która całkowicie oddała się wyższej idei, poświęcając dla niej całe swoje życie. Nie ma tam już miejsca na nic innego, jednak bohater zdaje się być na to gotowy.

Dodaj komentarz

x